JORWERT – Terwijl half Nederland zich opmaakt voor een dagje chocolade-eieren zoeken en rustig aanschuiven bij de paasbrunch, zetten de kloosterlingen van Nijkleaster de wekker op een tijdstip waarvan de meeste mensen niet eens weten dat het bestaat: zes uur ’s ochtends. Niet voor werk, niet voor sport, maar om gezamenlijk te kijken hoe het donker langzaam besluit ermee te stoppen.
Nijkleaster, door initiatiefnemer Hinne Wagenaar omschreven als een “modern klooster”, probeert oude kloostertradities opnieuw in te voeren, maar dan met een eigentijdse twist. Dat betekent minder scrollen en meer staren, minder praten en vooral heel veel stil zijn zonder dat iemand het ongemakkelijk maakt door iets te zeggen.
In de zogenoemde ‘kapel van de oude Friezen’, gebouwd van kloostermoppen die al meer geschiedenis hebben gezien dan de gemiddelde Fries, wordt dagelijks geoefend in stilte, bezinning en verbinding. De gemeenschap bestaat uit een kleine vaste groep bewoners en een wisselende club mensen die af en toe langskomen om even te ervaren hoe het is om vrijwillig niets te doen, maar dan bewust.
Pasen begint hier niet met een brunch, maar met veertig dagen nadenken over het leven en jezelf. De één schrijft elke ochtend braaf in een schriftje, de ander stopt tijdelijk met sociale media – wat door sommigen als een zwaardere opgave wordt gezien dan vasten zelf. Alles draait om dichter bij jezelf komen, al blijkt dat voor sommigen vooral te betekenen dat ze hun telefoon niet kunnen vinden.
Stille Zaterdag wordt bij Nijkleaster ook echt stil gehouden. Er wordt nauwelijks gesproken, wat voor bezoekers een unieke kans is om eindelijk eens een gesprek niet te hoeven voeren. Na de avond begint het echte werk: waken tot diep in de nacht, wachtend op het moment dat het licht terugkomt. Een soort nachtelijke wacht, maar dan zonder koffie en zonder excuses om toch even op je telefoon te kijken.
Rond zes uur ’s ochtends is het dan zover: de stilte wordt doorbroken en Pasen begint officieel. Precies op het moment dat de meeste mensen zich nog eens omdraaien in bed, zitten de kloosterlingen al klaar om het licht te verwelkomen alsof ze er persoonlijk op hebben gewacht.
Volgens Wagenaar gaat het uiteindelijk niet om een strak antwoord op wat Pasen betekent. Vroeger wist iedereen dat nog precies, tegenwoordig wordt daar wat voorzichtiger mee omgegaan. Wat wel duidelijk is: te midden van alle chaos, drukte en harde realiteit proberen zij vast te houden aan het idee dat rust, liefde en goedheid uiteindelijk winnen.
En dus begint Pasen daar niet met een eitje, maar met stilte. En eerlijk is eerlijk: dat is voor veel mensen waarschijnlijk het moeilijkste onderdeel van allemaal.